Kahvehanelerde, sosyal medya ekranlarında, akşam yemeklerinin koyu sohbetlerinde hep aynı nakaratı dinleriz:
“Dünyayı mahvediyorlar, insanlığı bitiriyorlar, çocukları katlediyorlar! Versinler elime silahı, ben şehit olmak üzere gideyim, bunların hepsini vurayım’...
Ne kadar afili, ne kadar kahramanca sözler değil mi? Hâlbuki koltuğuna kurulup dünyayı kurtarmak, uzaktaki devasa canavarlara kılıç sallamak her zaman kolaydır. Çünkü o kahramanlık masalında ne bir bedel ödersin ne de günlük konforundan vazgeçersin. Uzaktaki bir "öteki" ne öfkelenmek, en konforlu isyan biçimidir.
Peki, diyelim ki oldu... Eline silahı verdiler, gittin. O sistemi var eden güçleri devirdin. Yerine aynı hırsla, aynı nefis ile, aynı doymak bilmez iştahla başkaları gelmeyecek mi? Sadece tahtta oturanlar değişecek, çark dönecek, sistem aynı hızla devam edecek...
Çünkü asıl mesele dışarıda değil, aynaya baktığında gördüğün o siluette başlar. Asıl gaza, silahla değil nefisle yapılır.
İçimizdeki Düşman!
Eğer evli erkek, sokakta Papağan gibi boyanmış estetik yaptırmaktan tanınmaz hale gelmiş sahte bir dilber gördüğünde,
“Benim bir karım, bir ailem var; bu kadına değil yaklaşmak, nazar bile etmem” diyemiyorsa...
Eğer haldeki manav, sabah tezgâhını açtığında;
“Evet, bu meyve sevkiyatta çürüdü ama ben bunları çöpe atarım, müşteriye çürük mal satamam” diyemiyorsa...
Eğer iş insanı;
“Zaten piyasa zor, kazancım kuşa döndü ama devletime vereceğim vergi kul hakkıdır, borcumdur, tek kuruşunu kaçıramam” diyemiyorsa...
Eğer eli bol, durumu yerinde olan;
“Elim darda değil, paramı faiz çarkına atıp ihtiyaç sahiplerinin üzerinden kazanç sağlayamam, fâize bulaşamam” diyemiyorsa...
Nerede kaldı senin şehadetin?
Uzaktaki zalime hamaset okumak kolaydır. Asıl cihat; nefsini, kibrini, o küçük çıkarlarını ezebilmekte gizlidir. Sistemi eleştirirken sistemin en küçük ama en zehirli dişlisi olmayı sürdürmek, en büyük ikiyüzlülüktür...
Herkes kendini iyi zanneder. Kendi yaptığı hatayı "küçük bir çare", başkasınınkini ise "büyük bir ihanet" olarak görür. Oysa kötülüğün büyüğü küçüğü olmaz.
Hem o bozuk sistemin en sadık parçası olacaksınız, en küçük menfaatiniz için hemen ilkelerinizi satacaksınız, günlük hayatınızda dürüstlüğü bir kenara bırakacaksınız... Sonra da aklınız sıra dünyaya kafa tutup "Şehit olacağım!" diye efkârlanacaksınız.
Ey büyük laflar eden küçük insan, kendine gel!
Nefsinle yüzleşmeden, kendi nefsinle olan savaşını kazanmadan...
Gaza senin neyine?