Altınova Çadırlarında Yaşam Mücadelesi ve Bitmeyen Vaatler
Altınova Mahallesi’nin hemen yanı başındaki çadırlarda, rüzgâra ve yağmura direnmeye çalışan 120 hanelik bir Roman topluluğu yaşıyor. Yaklaşık 20 yıl önce gelip buraya yerleşmişler. Yıllardır her seçim dönemi kapıları çalınmış, “Sorunlarınızı çözeceğiz” sözleri verilmiş; ancak değişen hiçbir şey olmamış.
Şimdi ise büyük bir belirsizliğin eşiğindeler: Yan taraftaki sanayi sitesinin genişleme projesi nedeniyle, 1-2 ay içinde kaldıkları bu alandan çıkarılacaklar.
Bölge sakinlerinden Murat Kalay ile çadırların arasında bir araya geldik. Yılların biriktirdiği kırgınlığı, uğradıkları haksızlıkları ve içlerindeki buruk umudu samimiyetle paylaştı.
“Biz Yer Gösterdik, Belediye Hepsine ‘Hayır’ Dedi”
Yerlerinden edilme baskısıyla karşı karşıya kaldıklarını belirten Murat Kalay, belediye ile yaşadıkları tıkanıklığı ve çaresizliklerini şu sözlerle dile getiriyor:
-Bize ‘Buradan çıkın’ diyorlar. Biz de ‘Peki biz nereye gideceğiz, bize yer gösterin’ dedik. Belediye ise topu bize atıp ‘Siz yer gösterin’ dedi. Biz de gidip yaşamımızı sürdürebileceğimiz, çadırlarımızı kurabileceğimiz 3 ayrı yer bulup belediyeye önerdik. Ama belediye gösterdiğimiz 3 yeri de kabul etmedi, hepsine ‘Hayır’ dedi.
Biz artık ne yapacağımızı şaşırdık. Çadırda yaşamak zaten çok zor. Yağmur yağdığında sular çadırların içine sızıyor, çamur içinde kalıyoruz. Kışın ısınmamız imkânsız. Biz lüks istemiyoruz, başımızı sokabileceğimiz prefabrik evler istiyoruz ama sesimizi duyuramıyoruz.
Çadırlarda büyüyen çocukların çoğu maddi imkânsızlıklar ve yerleşik düzen olmaması nedeniyle okula gidemiyor. Yıllardır süregelen bu sosyal ihmal, çocukların geleceğini de karartıyor.
Dedikoduların Perde Arkası: “Bizim Evlerimizi Başkalarına Sattılar!”
Kamuoyunda sıkça dile getirilen “Size ev verdiler, oturmadınız; muslukları söküp kavga çıkardınız” iddialarını Murat Bey’e sordum. Anlattıkları, madalyonun diğer yüzünü ve yaşanan büyük haksızlığı ortaya koyuyor:
-Evet, TOKİ sağ olsun bizim için 48 dairelik bir apartman yaptı. Ayrıca apartmanın önündeki araziye de prefabrik evler yapılıp bize tahsis edilecekti. Fakat bir baktık ki, birileri bizim için yapılan 48 dairenin 20’sini Ayvalık’ın köylerinde yaşayan kişilere satmış! Bize sadece 28 daire verdiler. Yani bizim hakkımız olan evlerin yarısı başkalarına peşkeş çekilmişti.
Biz hakkımızı aramak, ‘Bizim evlerimiz nerede?’ diye sormak istedik ama karşımızda bir muhatap bile bulamadık. Çıkan tartışmalar ve olaylar işte bu adaletsizlik yüzünden yaşandı. Soruyorum size: Kim tertemiz, sıcak bir evde oturmak varken çamurun içinde çadırda kalmak ister?
Siyasi İstismar ve Boş Vaatler
Yaşadıkları çaresizliğin zaman zaman su istimal edildiğini de belirten Kalay, yakın zamanda başlarından geçen siyasi oyunu şu sözlerle aktardı:
Birileri geldi, ‘Size prefabrik ev yapılacak’ diyerek bizimkilerin nüfus cüzdanlarını topladı, niçin topladılar anlayamadım. Ben durumdan şüphelenip kendi kimliğimi de eşininkini de vermemiştim, iyi ki vermemişim. Verilen vaatler yine boş çıktı, ortada ne ev var ne de bir muhatap.
Bir Umut Kırıntısı: İnsanca Karşılanmak
Onca ilgisizlik ve hayal kırıklığının arasında Murat Kalay’ın unutamadığı tek bir anı var. Kendileriyle gerçekten ilgilenen, dertlerini dinleyen bir isimden bahsederken gözleri parlıyor:
“Bize şimdiye kadar sadece tek bir kişi gerçekten kulak verdi. Bizi otelinin kapısında karşıladığı o günü hiç unutmam bizimle gerçekten ilgilendi, bizi dinledi...”
Sanayi sitesinin gölgesinde, birkaç ay sonra ne olacağını bilmeden bekleyen 120 hane ve yüzlerce çocuk... Murat Kalay’ın son sözü ise aslında tüm mahallenin ortak çığlığı:
“Biri artık bizim sesimizi duyacak mı?”
Röportaj: Zeynep DİZDAR
![[adv_img_alt]](https://www.burshabermedya.com/files/uploads/advert/1795263020-8af17.png)